Als werkelijkheidszin bestaat moet mogelijkheidszin ook bestaan (1995)

De non-conformistische filmtitel wees er al op: de experimentele, in het abstracte theater gewortelde filmschool van Jan Decorte (Pierre en Hedda Gabler) en Ludo Mich (Lysistrata) kreeg met dit langspeelfilmdebuut van Franciska Lambrechts (°1967) - afgestudeerd aan het Brusselse Sint-Lukasinstituut - een opvolger. De film is een intellectuele, statische en sobere adaptatie van {Die Schwärmer} ("De fantasten") van de Oostenrijkse auteur Robert Musil (1880-1942). De normale theaterversie van vier uur werd ingekort door er fragmenten uit te selecteren in nauwe samenwerking met de acteurs: Jolente De Keersmaeker en Sara De Roo (van tg Stan), Willy Thomas en Guy Dermul (van Dito'Dito) en Jean-Luc Ducourt. In een consequente stijl laat Lambrechts de taal van het lichaam, van houdingen en woorden spreken. In een streng huis clos wordt de toeschouwer ondergedompeld in een aaneenrijging van ellenlange conversaties over vertrouwen en wantrouwen, aantrekking en afstoting, leugens en waarheid van een gedesillusioneerde, ultra-passieve generatie. De statement-achtige dialogen worden regelmatig onderbroken door korte pamflettistische teksten of woorden, een stijl die sterk aan Godard herinnert. Deze productie van het Leuvense Stuc, dat de afstandelijke praatfilm ook zelf in verdeling bracht, sleepte een selectie voor het Forum des jungen Films op het Filmfestival van Berlijn in de wacht. De Vlaamse Selectiecommissie keurde het project (dat op 14 dagen tijd werd ingeblikt met een budget ter grootte van een speldenkop) aanvankelijk af, maar betaalde achteraf de blow-up naar 35mm.