Astérix le Gaulois (1967)

Door het overweldigende succes van Pinocchio in de ruimte groeiden de ambities van Raymond Leblanc en zijn Belvision-studio's. Zijn eerste tekenfilm van lange duur mocht dan aanvankelijk zijn ontworpen voor de Verenigde Staten (de film werd voor twee derden geproduceerd met Amerikaans geld en de Engelse dialogen moesten nadien voor onze schermen worden gedubd), hij overtuigde Leblanc ervan dat zo'n onderneming van dan af mogelijk en zelfs winstgevend zou worden met stripfiguren die het contemporaine, met name Franstalige publiek meer aanspraken. Van 1959 af publiceerde het jongerenweekblad {Pilote} de wonderbaarlijke heldendaden van Asterix en zijn metgezellen, uitgedacht door scenarist René Goscinny en striptekenaar Albert Uderzo. Hun albums kenden in gans Europa veel succes en Asterix & Co werden een dankbare bron van merchandising. Het ogenblik leek dus gunstig voor een overstap naar de bioscoop. Zo ontstond een coproductie tussen Leblanc en de fortuinlijke uitgever van Asterix, Georges Dargaud. Goscinny en Uderzo kwamen toezicht houden op het werk van de 120 Belvision-tekenaars; de vrolijke Galliër kon tegen Kerstmis 1967 op het witte doek verschijnen. Met vereende krachten en opgepept door een toverdrankje, bestrijden Asterix en zijn dikke vriend Obelix, samen met de bard Assurancetourix, de druïde Panoramix en alle andere Gallische helden, de gemene Romeinen die hen tevergeefs het recept van het brouwsel trachten te ontfutselen. De kwinkslagen en de anachronismen, de kleine ventjes, de kokette kleuren en de levendige muziek van Gérard Calvi vielen in de smaak bij jong en oud en deden de kassa's vrolijk rinkelen.