C'est arrivé près de chez vous (1992)

Deze film kwam op het Festival van Cannes 1992 als een donderslag bij heldere hemel: hij kaapte drie prijzen weg en riep drie onbekende regisseurs uit als de koningen van de Croisette. Twee van hen kwamen uit de filmschool INSAS; de derde, tevens de hoofdacteur, had een diploma plastische kunsten op zak. Samen knutselden ze hun film in elkaar met een minimum aan middelen, en eer ze het beseften, gaf hun werk aanleiding tot heftige polemieken. Hoe ver kan men gaan? Welke filmbeelden kan een mens verdragen? Ben, een serial killer, verdient de kost met het koelbloedig doden van zijn medemensen. Een reportageploeg volgt hem terwijl hij honderduit vertelt over zijn beroep, zoals een hengelaar over zijn vangst. Na een tiental moorden wordt de filmploeg meer en meer medeplichtig met de psychopaat, met wie ze bevriend zijn geworden. De grappen zijn macaber en het verhaal, een escalatie van amoreel narcisme, is even sardonisch als bij een Reiser of Coluche. De film werd in zwart-wit gedraaid, in een stijl die bewust refereert aan goedkope reportages gefilmd met de handcamera, en demystificeert de "reality shows". De regisseurs schrokken er niet voor terug hierbij tot het uiterste te gaan, de grens van het verdraaglijke voorbij, en het strekt hen tot eer die drempel van het toelaatbare, van de consensus rond waar je "mag" mee lachen, te hebben overschreden. Tot aan dit keerpunt hebben ze de lachers op hun hand, want hun film is nu eenmaal volstrekt hilarisch. Maar dan wendt men de blik af en voelt men zich als toeschouwer gedwongen na te denken over wat men wil en wat men kán aanzien - en dat is geen geringe verdienste.