DUST (1974)

De tweede langspeelfilm van Marion Hänsel was wederom gebaseerd op een boek, ditmaal {In the Heart of the Country} van de Zuid-Afrikaanse auteur Coetzee; de plaats van handeling is een geïsoleerde boerderij in het Veld, tussen 1920 en 1950. Onder de schaarse personages vinden we een vader - een weduwnaar en autoritaire boer - en zijn dochter, een oude vrijster en fantaste met een onbevallig lichaam en een gefrustreerde geest. Bij hen verblijft nog een koppel zwarte bedienden. We zijn getuige van een groots spel van verlangen en verdringing, angst en macht. De thema's zijn sterk Freudiaans, onder andere vadermoord, symbolische incest, het gebrek aan liefde, het verlangen naar verkrachting en de waanzin. Marion Hänsel blijft de verhaalstructuur van het boek trouw en slaagt erin de kracht van dit proces achter gesloten deuren, dat bestaat uit het onuitgesprokene en het geweld, in beelden te gieten. Ze toont het isolement, de hitte, de neurosen en de machtsverhoudingen, en koos voor een onbuigzame, terughoudende en dubbelzinnige benadering. Is dit droom of werkelijkheid? Wat is er werkelijk gebeurd in deze verstikkende eenzaamheid, deze relatie tussen meester en slaaf? De film, opgenomen in Zuid-Spanje, geeft de Zuid-Afrikaanse realiteit slechts minimaal weer: personages, voorwerpen en landschappen worden geïsoleerd in sobere shots à la Bresson. De werkelijkheid is een innerlijke beleving en schuilt in fundamentele, simpele elementen: de rode aarde, het stof, het felle licht, de schaduw, de huid, het zweet, de blik.