Le bonheur est sous mon toit (1956)

Tussen 1950 en 1960 draait André Cornil, de priester werkzaam voor het Belgische ministerie van Koloniën, een honderdtal films. Het overgrote deel zijn korte reportages en documentaires; slechts een vijftiental zijn speelfilms. Cornil maakt deze in de eerste plaats voor de Afrikaanse bevolking van Belgisch Kongo. Hij komt hiermee tegemoet aan de idee van een eigen, aangepaste filmprogrammatie voor de Afrikanen in de kolonie. Zijn films zijn zonder meer een uitvloeisel van de koloniale waarden, die de Westerse beschaving als hoogste menselijk goed aanprijzen. Dit impliceert echter een ontmanteling van de Afrikaanse cultuur en leefwereld. In Le bonheur est sous mon toit staat niet de traditionele grote Afrikaanse familie op de voorgrond, maar wel de typische West-Europese variant daarvan. De film handelt over een echtpaar en hun twee kinderen; ze wonen in een klein huisje en de man is constant druk in de weer voor zijn kleine gezinnetje. Iets verderop woont een bevriend gezin. Het ene "beschaafde" gezin toont het andere hoe zijn leven op Westerse wijze te organiseren, naar het model van een keurig Belgisch burgerlijk gezin - orde, netheid, vlijt en stereotiepe rolpatronen incluis. De echtgenoot werkt voor zijn gezin, de vrouw doet de huishoudelijke taken, enz.; kortom, een voorbeeldig leven dat van de Afrikaan een "évolué" maakt en hem toegang verschaft tot de lagere administratie van de kolonie. Le bonheur est sous mon toit kende een ongezien succes. Alleen al bij het uitbrengen van de film in Leopoldstad, in februari 1957, werden tienduizenden Kongolese kijkers geteld.