Le mariage de Mademoiselle Beulemans (1950)

Het beroemdste werk uit het Belgische theater is zonder twijfel {Le mariage de Mademoiselle Beulemans} van Fonson en Wicheler. Het werd gecreëerd in Brussel in maart 1910 en werd sindsdien talloze keren hernomen, wat - vooral in Frankrijk - de mythe van het "Belgisch accent" en de boersheid van ons volk in het leven riep. Dit brave, goedlachse verhaal lag ook aan de basis van het exotisch provincialisme dat later opgang maakte in de Franse film en waar Marcel Pagnol op voortborduurde met zijn Marseillaanse trilogie. Deze goed geoliede lachmachine was al een keer verfilmd door Julien Duvivier in 1927: een stille film dus naar een theaterstuk met als voornaamste troef het sappige Brusselse dialect, en de tongval van Gustave Libeau - de toekomstige acteur van Gaston Schoukens, hier in de rol van Beulemans - moest dan ook via de tussentitels in het belachelijke worden getrokken. Vijf jaar later zou de Zwitserse regisseur Jean Choux, na zijn triomfantelijke Jean de la Lune, een tweede poging ondernemen om dit werk te verfilmen, met klank ditmaal. De buitenopnamen werden in Brussel gedraaid, de rest in een Parijse studio. Charles Mahieu, een gerenommeerd theateracteur, mocht het hoogdravende, rondborstige feestvarken traditiegetrouw ridiculiseren. Verder is er nog wat plaatselijke folklore, zoals de uitspanningen in het Terkamerenbos, het obligate Manneken Pis en de populaire Marolse lolbroeken Rittche en Festerat, later terug te zien in de films van Schoukens.