Le Temple du Soleil (1969)

In september 1946 lanceert de uitgever Raymond Leblanc in Brussel, met het akkoord van Hergé, een weekblad voor jongeren dat een waanzinnig succes zal kennen: {Kuifje}. Negen jaar later opent Leblanc de animatiefilmstudio Belvision, die een aantal zwart-wit-tekenfilms van Kuifje realiseert en vanaf 1960 een reeks van 104 korte filmpjes van vijf minuten voor de televisie maakt. Hergé laat zich nauwelijks in met deze bewerkingen, die hij overlaat aan zijn stripcollega Michel Greg. Nog in de jaren 60 doet een Frans producent een beroep op de stripfiguren van Hergé voor twee speelfilms met levende acteurs (Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies en Kuifje en de blauwe appelsienen). Tenslotte geeft de onvermoeibare Leblanc de aanzet tot een lange tekenfilm met Kuifje, meer dan 20 jaar na de poppenfilm De krab met de gulden scharen van Claude Misonne. Opnieuw volgt Hergé de onderneming van op een afstand en laat hij Greg zijn verhaal bewerken. In feite is de film gebaseerd op twee opeenvolgende albums, {De zeven kristallen bollen} en {Kuifje en de Zonnetempel} (uitgegeven in 1948-49). In het eerste album gaan Kuifje en Bobbie, zonder Jansen en Janssen en kapitein Haddock te vergeten, op zoek naar Professor Zonnebloem, die in Peru werd ontvoerd na de schending van een Inkatempel. Volgt een bewogen zoektocht in een Spielbergiaanse wereld, door oerwouden en over bergen, tot aan de zonnetempel, de geheime schuilplaats van de laatste pre-Columbianen. Met een toegevoegd personage (een allercharmantste Inkaprinses) en liedjes van Jacques Brel vormt Kuifje en de Zonnetempel een leuk kerstgeschenk voor jongeren van 7 tot 77 jaar.