Les deux saisons de la vie (1972)

Samy Pavel was een intrigerend, gepassioneerd, uiterst narcistisch personage, een buitenbeentje in de Belgische film, waarin hij vanaf het begin zijn plaats als vrijheidsstrijder opeiste. Totaal genegeerd door de subsidiënten bleef hij toch hardnekkig filmen. Geboren te Caïro in 1943, met een Egyptische vader en een Belgische moeder, zou hij een van de eerste studenten aan het INSAS worden. Als acteur was hij actief op de Brusselse podia en later in enkele Italiaanse spaghettiwesterns, alsook in twee films van de gebroeders Taviani. In 1971 keerde hij naar België terug om daar zijn eerste langspeelfilm te regisseren en te vertolken: Les deux saisons de la vie. De film is duidelijk autobiografisch: het verhaal van een overgevoelig kind, verscheurd door de scheiding van zijn ouders, verstoten door zijn stiefmoeder en drie halfbroers, gekweld en opstandig. Tien jaar later verlaat hij dorp en familie om componist te worden: opnieuw een harde leerschool, het zoveelste gevecht tegen het immobilisme. Maar tegelijk betekenen muziek en creativiteit voor hem een ware bevrijding. Pavel (in de rol van de volwassen geworden jongen) giet de angst en eenzaamheid uit zijn eigen gehavende jeugdjaren, zijn nood aan iets hogers, in prachtige beelden (soms iets te geësthetiseerd of in een uitgerekte slowmotion) van landschappen die hij doorkruiste en gezichten die hem bijbleven (o.a. dat van een geïdealiseerde moeder). Een ontroerende film en ongetwijfeld een beloftevol debuut, met een soms opdringerige soundtrack van Ennio Morricone.