Les noms n'habitent nulle part (1994)

Deze documentaire speelfilm werd geschreven en geregisseerd door Dominique Loreau, oorspronkelijk een monteuse. Een Senegalese tovenaar fungeert als verteller en rode draad van de film. Hij reist heen en weer tussen Dakar en Europa en is de bewaker van de tradities: net als de Parcen waakt hij over de lotsbestemming van alle bannelingen en vormt hij de band die hen verbindt met het vaderland. Hij weet dat men deze symbolische navelstreng niet ongestraft kan doorsnijden en dat wanneer men terug "moet" komen, dit een kwestie is van leven of dood. Hij waakt onder meer over het lot van een acteur - een verleider en enorme levensgenieter omringd door vrouwen - en over een aspirant-verpleger, triest en verward door zijn verblijf in Europa. De originaliteit van deze film schuilt in het weergeven van de ballingschap vanuit het Afrikaanse gezichtspunt. Ontworteling komt niet voort uit de moeilijke aanpassing aan het leven in Europa, maar uit het mogelijke breken met de kring waar ieder mens van bij zijn geboorte toe behoort. Nar en Sékou spelen tegelijk zichzelf en fictieve situaties. De fictie dient als kader voor het verhaal en maakt het mogelijk om over te gaan van Dakar naar Brussel, van de ene man naar de andere. Deze vermenging van genres is niet storend maar veeleer vernieuwend, want de "etnografische" proloog - een doopfeest in Senegal - geeft vooral de realiteit weer, terwijl de fictie steunt op de tovenaar annex verteller. De cineaste heeft ook voor humor en ironie gezorgd, de laatste ingrediënten van deze film opgezet als een fictioneel etnologisch essay.