Sailors Don't Cry (1989)

Marc Diddens debuutfilm Brussels by Night en - in mindere mate - zijn road movie Istanbul zorgden onverwacht voor een euforische stemming bij pers en publiek, die tot de vaststelling kwam dat de Vlaamse film ook iets anders te bieden had dan boerenromantiek. Voor zijn derde film, Sailors Don't Cry, ging Didden aankloppen bij de beginnende producent Antonino Lombardo. Didden situeert zijn verhaal in een zeemanscafé in een havenstadje. Hilde staat achter de bar en verdient daarmee voldoende om zichzelf en haar zoontje Styn te onderhouden. Kort na de geboorte van Styn liet Paul haar in de steek en koos hij voor een zwerversbestaan. Zij vindt nu beschutting bij de wat vreemde Guy en bij haar vriendin Anna. Wanneer Paul weer opduikt, worden oude wonden opengereten, voor de ogen van Styn. Hij is de enige die nog tracht de brokken te lijmen. Sailors Don't Cry brengt het klassieke verhaal van de driehoeksverhouding, met als spilfiguur een vrouw die geconfronteerd wordt met de onmogelijke keuze tussen de man van wie ze altijd gehouden heeft maar die haar lafhartig verliet, en de vreemde man voor wie ze geen liefde voelt maar eerder een vorm van respect. Het is ook de analyse van drie verschillende karakters: de gevoelige en sensuele Hilde, de brute Guy en de zachtaardige Paul. Katalysator in dit drama over haat, liefde, en verlangen is de kleine Styn, fris vertolkt door Din Meysmans, die later weer opdook in Vinaya. Deze psychologische karakter- en situatieschets werd uitgevoerd in een hyperrealistische stijl met lange, glasheldere, analytische shots van de meesterhand van Walther Vanden Ende.