Une page d'amour (1977)

Carlos, een opstandige arbeider, vermoordt de baas van een wapenfabriek. Vanuit zijn raam is François getuige van de brutale internering van de man in een psychiatrische instelling. Tot dan bestond zijn banale leven uit een verstikkende joodse familie, een routineus baantje en een hem opgedrongen verloofde. Na enkele vreemde ontmoetingen (met militante acteurs en een geheimzinnige onbekende) zal François alles in twijfel trekken, de ontsnapping van Carlos beramen en dit met zijn leven bekopen. Het script van Rabinowicz en Yvette Michelems kreeg in 1976 de Prix du Scénario van het Franstalige ministerie van Cultuur. Twee opmerkelijke acteurs tekenden voor dit avontuur: Geraldine Chaplin en Samy Frey. Plastisch gezien is de film prachtig: Brussel is omgetoverd tot kafkaiaanse stad, sterke theaterfragmenten worden in de actie verwerkt, het familiale conformisme wordt genadeloos geportretteerd en het geheel baadt in een vervormd, allegorisch realisme (bijvoorbeeld de droomsfeer bij de dood van François). Nochtans haalden critici (vooral uit rechtse hoek) scherp uit naar de film, met zo'n primaire en ongenuanceerde vernietigingsdrang dat enkelen reageerden. Onder meer Jacques Ledoux, André Delvaux, Paul Davay en Hadelin Trinon ondertekenden een verklaring die "het belang, de hoge standaard en de artistieke kwaliteiten" van de film onderstreepte. Met de reactie van de critici op De man die zijn haar kort liet knippen nog vers in het geheugen, maakte Jacques De Decker gewag van een "enorm boeiend, intelligent en eerlijk werk dat op schandelijke wijze werd vernietigd". "Een der belangrijkste Belgische films" (Sélim Sasson) verdween aldus snel uit de zalen. Een werk om te herontdekken!