21:12 piano bar (1981)

Mary Jimenez werd geboren in 1948 in Peru, waar ze afstudeerde als architecte alvorens een passie te ontwikkelen voor film en naar België te emigreren, waar ze het diploma regie behaalde aan het INSAS. Na het draaien van enkele middellange films volgde 21:12 piano bar, een film die pas twee jaar na dato, na roulatie in het festivalcircuit, kortstondig in de bioscopen kwam. De critici gaven, net als destijds voor Jeanne Dielman, blijk van polarisatie: voor de enen was dit een ergerlijk staaltje pretentieuze, gekunstelde cinema, een morbide en saaie stijloefening van een Marguerite Duras-epigoon; voor de anderen een fascinerende reis door het onderbewustzijn, "een uitbeelding van de onmogelijkheid de lichamelijkheid ten volle te beleven, waarbij de esthetische vormgeving betekenisvol is" (Jacqueline Aubenas). Beide visies zijn wellicht complementair. Het thema is vrouwelijk masochisme: een jazzpianiste tracht de geest van een zelfmoordenares, gestorven door zelfverminking en masochistische praktijken, te doorgronden. Ze verzamelt getuigenissen van naasten en identificeert zich meer en meer met de duistere verlangens van deze onbekende; een soort postume, wellustige fascinatie. De film werd gedraaid en ontwikkeld op bewerkte pellicule: het constante halfduister, de weeïge belichting en de mistige sfeer moeten de onuitsprekelijke wensdromen evoceren. De dialogen, vol betekenisvolle stiltes, droegen volgens sommigen slechts bij tot een "pseudo-poëzie op basis van gin, jazz en spleen die zweemt naar een jaren 20-esthetiek" (Théodore Louis). Een heel aparte cineaste, zoveel is zeker.