Aline (1992)

Carole Laganière verliet Québec om aan het INSAS film te komen studeren. Haar werk trok de aandacht van een van haar docenten, Pierre Drouot, die haar eerste kortfilm buiten schoolverband produceerde. Thierry Abel nam de fakkel over en zette een Belgisch-Canadese coproductie op voor haar eerste langspeelfilm, Aline. Aline is een aankomend adolescent die off-screen het verhaal vertelt. Haar verhaal situeert zich in de categorie "uit het leven gegrepen" of "maatschappelijk verschijnsel". Haar ouders zijn gescheiden, Aline woont bij haar moeder. Haar vader is een onverantwoordelijk, onvolwassen verleiderstype; op een dag ontvoert hij haar om enkele weken met haar rond te trekken als in een warmhartige road-movie. De reis, bedoeld "om naar de walvissen te gaan kijken", eindigt echter voortijdig in een eettent, waar ze een charmante maar onfortuinlijke jonge vrouw ontmoeten. Dit nieuwe personage is een sociaal werkster die samenleeft met haar ex-vriend, een garagist en autodief. Aline, helder en vroegrijp, aanschouwt het kluwen van amoureuze spelletjes, verlangens en jaloezie waarin de drie grote kinderen verwikkeld raken. Het "bitterzoete" einde (volgens de persdossiers) voert alles terug naar het oude. Het verhaal speelt in Québec en de Canadese levenswijze, accent inbegrepen, is alomtegenwoordig. Laganière toont hier haar "feministische" kijk op de wereld: vrouwen zijn veeleisender en verantwoordelijk, mannen zijn kwetsbaarder en kleine meisjes zijn rijper dan volwassenen. Het klassieke scenario bestaat uit metaforen, wendingen en voorspelbare gebeurtenissen. Alles staat zo keurig op zijn plaats dat de toeschouwer de indruk krijgt een bekend verhaal te volgen.