Berthe (1976)

Dit is ongetwijfeld de meest geslaagde fictiefilm van deze regisseur. Het scenario is gebaseerd op een novelle van Guy de Maupassant, een wrede en vreemde liefdesgeschiedenis. Berthe, een knap meisje, zinkt al sinds haar prille jeugd steeds verder weg in de waanzin. De ziekte drijft haar ouders tot wanhoop; om haar te genezen, zoeken ze haar een echtgenoot, overtuigd als ze zijn van de magische krachten eigen aan het huwelijk. De arme, verdwaalde ziel wordt erg afhankelijk van haar man, die daar al snel genoeg van krijgt en haar laat vallen. Ze blijft eenzaam achter als een ongelukkig huisdier. Het hele verhaal wordt verteld door de dokter die probeerde het irrationele gedrag van Berthe te doorgronden en haar enkele elementaire noties als tijd en affectie bij te brengen... Dit leerproces herinnert aan François Truffauts L'enfant sauvage en legt accuut de taboes binnen het familieleven en de wreedheid van de burgerlijke conventies bloot. Om het melodrama zoveel mogelijk te mijden en de waanzin op geloofwaardige manier weer te geven, opteerde Ledoux voor een sobere, haast jansenistische regie, in zwart-wit en met dialogen van een klinische hardheid. De kilte van het medische experiment en de afstandelijke invalshoek van de regisseur bewerkstelligen een heilzame distantiëring, waarvan een emotie zonder pathos uitgaat die ons naar de diepere zin van het verhaal voert. Claire Wauthion (Berthe) draagt veel bij tot het slagen van deze opzet. Met veel schroom verinnerlijkt zij de verwarring van haar personage, zonder in gekunsteldheid te vervallen.