Between the Devil and the Deep Blue Sea (1995)

Ondanks het hoge budget en de opnamen te Hongkong, keerde Marion Hänsel terug naar de sfeer van haar eerste twee films met dit diepmenselijke verhaal dat zich afspeelt in een gesloten ruimte. De film omvat slechts één situatie en één ontmoeting. Op een wrakkige boot in de baai van Hongkong, die door de failliete reder werd opgegeven, wacht de bemanning op haar soldij om het schip te verlaten. Een matroos zoekt troost in opium tijdens het eindeloze wachten, dat even zwaar weegt als een schipbreuk. Een klein meisje - pas tien, maar zo getekend door ellende en ongeluk dat ze wel honderd lijkt - komt met zachte aandrang haar diensten als huishoudster aanbieden bij de aan lager wal geraakte zeelieden. Ze is Chinese en leeft in precaire omstandigheden op een sampan, waar ze als een volwassene zorgt voor haar kleine broertje. Ze weet de weerstand van de aan opium verslaafde zeeman te breken met haar waardigheid en een volharding die beslist niets slaafs heeft. De eenzame man (de off-screenstem van Jane Birkin onthult ons een liefdesgeschiedenis door het voorlezen van brieven die hij nooit heeft beantwoord) en het kind dat nooit een jeugd kende, vinden elkaar in enkele ondubbelzinnige gebaren en woorden. Het is geen relatie à la Lolita, doch een van zuiverheid en broosheid, een diepzinnig "bijna-niets" dat Hänsel fijnzinnig weet weer te geven. Hongkong en de zee vormen een prachtig decor en verworden nooit tot prullige chinoiseries. De wat opdringerige muziek doet echter geen afbreuk aan deze wonderwel geslaagde film, waarvoor de cineaste - nu rijk aan vakbekwaamheid en ervaring - teruggreep naar haar veeleisende beginjaren.