Brugge die stille (1981)

De als symbolistisch beschouwde roman {Bruges-la-morte} van de Franssprekende en -schrijvende Vlaming Georges Rodenbach inspireerde Roland Verhavert tot het draaien van een volgende film. Zijn zesde film was dus weer een cinema-adaptatie van een groot literair werk, stilaan Verhaverts specialisatie. Een veertigjarige weduwnaar, afkomstig uit de hoge burgerij en gehuisvest in een imposante herenwoning, leeft nog uitsluitend voor de herinnering aan zijn overleden echtgenote. Wanneer de zwaarmoedigheid hem ondraaglijk wordt, gaat hij wandelen langs de Brugse reien, waar alles hem aan zijn vroegere geliefde herinnert. Op een van zijn eenzame tochten door Brugge ontmoet hij een jonge balletdanseres die sprekend op zijn vrouw lijkt. Dit brengt de man volledig in verwarring. De opbloeiende idylle kan niet anders dan op een debacle uitdraaien. Brugge die stille is de gevoelige evocatie van een ziekelijke, allesverterende obsessie. Roland Verhavert schakelt alle middelen in om dit gegeven doeltreffend op het scherm te brengen en hij maakt zo misschien wel de meest persoonlijke film uit zijn carrière. Brugge die stille is tegelijk doordrenkt van de loodzware fin de siècle mentaliteit van het boek. De onwaarschijnlijke relatie tussen de twee hoofdpersonages is een gedroomd alibi voor menige toeristische wandeling door een leeg, verlaten Brugge. Die verlatenheid maakt van Brugge een gestileerd decor waartegen het psychologische conflict tussen de twee hoofdpersonages afgeschilderd wordt.