Brussels by Night (1983)

Brussels by Night is een onbetwistbare mijlpaal: een bekroond scenario en een verbluffend regiedebuut van Marc Didden, een nieuw elan voor de Vlaamse filmproductie (met Erwin Provoosts Multimedia), een stimulans voor een nieuwe generatie regisseurs (Dominique Deruddere is regieassistent) en internationale erkenning met de Grote Prijs van San Sebastian. Vier ontwortelden kruisen elkaar in de nachtelijke grootstad. Max komt van buiten de stad, is cynisch, agressief en op zoek naar rust. Louis is een gepensioneerde, Alice een barmeid en would-be-actrice, en Abdel een Marokkaanse trambestuurder. Ze drinken en lachen, zwijgen en vechten, dolen en staren. De metro, lege straten, neonlichten, snackbars. De fragmentarische opbouw van de film steunt op een scenario vol onverwachte wendingen en personages met een geschonden ziel. Hun tegenspeler is Brussel, waar (taal)grenzen wegvallen, waar het verleden vervaagt en de anonimiteit zowel pijn doet als troost biedt. Diddens verstandhouding met zijn acteurs is voelbaar in hun doorleefde spontaniteit; als rockfanaat bespeelt hij trefzeker de wisselende toonaarden van de grootstadsblues, van melancholie tot vervoering, van tederheid tot geweld (ondersteund door Van het Groenewouds score). Deze poëtische road movie is één grote dwaaltocht door de nacht en door de stad, tussen Akerman en Wenders, tussen Extérieur nuit en film noir. Ondanks enkele onvolkomenheden eigen aan een lowbudget productie, heeft de film een stijl én een ziel, ver van elk modieus pessimisme. Het is de ziel van de ontworteling van de late twintigste eeuw.