Coeurs belges (1923)

Kort na de wapenstilstand besluit Hippolyte De Kempeneer, de meest dynamische van de naoorlogse producenten, zich te lanceren in de toen bloeiende markt van de vaderlandslievende fictiefilm. In zijn kleine studio aan de boulevard Barthélémy zullen twee regisseurs zich opwerpen tot meesters in dit genre: Charles Tutelier en vooral Armand Du Plessy. Maar ook andere auteurs zouden uit deze goudmijn putten, zoals Paul Flon, Francis Martin en later ook Théo Bergerat. Een allerschattigst exemplaar uit deze lade is Coeurs belges, in 1920 aangekondigd onder de titel La châtelaine maar pas twee jaar later in de Machelse studio afgewerkt. De jonge markiezin Berthe de Brabant is pas getrouwd met een Franse edelman als de oorlog uitbreekt. Haar echtgenoot, zwaar gewond in een aanval op de Duitsers, overhandigt het bruidsboeket van Berthe aan een Duits officier, alvorens de geest te geven zonder zijn naam te onthullen. Op zijn beurt raakt de Duitser gewond en hij wordt naar het hospitaal gebracht waar Berthe voor het Rode Kruis werkt. Nietsvermoedend doet hij haar zijn verhaal. Zal Berthe zich wreken, of zal ze haar plicht als verpleegster vervullen? Het scenario zou van Abbé De Moor zijn, die in de film de rol van een vaderlandslievende pastoor vertolkt die clandestiene kranten ronddraagt. Aimée Navarra, de vroegst bekende vrouwelijke regisseur in ons land, was een docent in de dramatische kunsten en liet haar leerlingen de film vertolken. Coeurs belges werd in maart 1923 voorgesteld onder bescherming van het Rode Kruis. Het Koninklijk Filmarchief bezit nog een kopie van dit melodrama waarin alle clichés op het appèl zijn.