Couple, regards, positions (1983)

Boris Lehman schreef: "Deze liefdesfilm gaat over het koppel, maar niet op een psychologische manier. Hij is zonder decor gedraaid (met zwarte achtergrond) en zonder klank. Hij bestaat uit een opeenvolging van taferelen, scènes die de moeilijkheid, ja zelfs de onmogelijkheid weergeven voor man en vrouw om te communiceren of één te worden... Daar de film stil is (behalve een enkele sequens in het midden) en ettelijke scènes gevuld zijn met totaalshots zonder enige verwijzing naar de realiteit, wordt het kleinste detail betekenisvol". Deze film mag dan wel deel uitmaken van de filmografie-autobiografie van de auteur, toch staat hij door zijn teneur duidelijk apart. Zijn verwantschap met de "cinéma pur", de experimentele oefening, zelfs het surrealisme, zijn herkenbaar, maar dit doet niets af aan het bevreemdende effect van de film, want er valt ook nog een vleugje Artaud en zijn "Théâtre de la cruauté" te bespeuren, evenals alchemistische verwijzingen naar de leer der elementen - vuur en water, zowel complementair als tegenstrijdig - en de joodse kabbalistische traditie. Geleefd, geschreven en vertolkt door Boris Lehman en Nadine Wandel, bestaat de film uit een opeenvolging van shots/beelden. De blik, het lichaam, de pijn van het anders-zijn, de onmogelijke versmelting en het spel inspireerden de regisseur tot deze anthologie van beelden: Nadine/Eva schilt een appel met haar nagels, het koppel verorbert elkaar, de gift van het hoofdhaar, de symbolische verdrinking van de geliefde...