C'était le bon temps (1936)

Het enthousiaste onthaal dat En avant la musique te beurt viel, betekende een nieuwe stimulans voor Gaston Schoukens. Vanaf 1934 kon hij beschikken over een nieuwe studio, een toegewijde en ervaren ploeg (Paul Flon achter de camera, de humorist Noël Barcy als scenarist-dialoogschrijver en Suzanne Varlet - Madame Schoukens - als decoratrice) en een charismatische vedette: Gustave Libeau, hét archetype van de pittoreske Brusselaar. Met overtuiging leverden zij een nieuwe film af, vol liedjes en kostuums. De sfeer van de belle époque, "toen Brussel nog bruiste", wordt hier onder sterk geïdealiseerde vorm geëvoceerd. Het was de tijd van de paardenkoets, de grammofoon, de uitspanningen in het Terkamerenbos en de café-chantants opgeluisterd door vrouwen in glitterjurk. Libeau is de grootsprakerige kapitein van de burgerwacht die, tussen twee glazen geuze door en onder begeleiding van deuntjes uit de jaren 1900, betrokken raakt in de malafide praktijken van het bedrijf "Pétroles du Katanga". De vrouwelijke topvedette van de stille film, de altijd even innemende Suzanne Christy, vertolkt de rol van zijn dochter. Schoukens regisseert met ongebruikelijk brio, als in vervoering gebracht door de lichte muziek en het verloren België van zijn jeugd. Vier jaar voor het uitbreken van een nieuwe oorlog bleek het een slimme zet om in te spelen op de nostalgie naar vervlogen tijden: C'était le bon temps werd het grootste Belgische kassucces uit de jaren 30, slechts geklopt door Sneeuwwitje! Deze mijlpaal in onze volkse cinema werd meerdere malen hernomen (en zelfs 16 jaar later aangevuld met ongebruikte rushes uit 1936 onder de titel Garde-civique et vieilles ficelles), steeds met evenveel succes.