De obool (1966)

Rik Kuypers realiseerde in 1955 in samenwerking met Ivo Michiels en Roland Verhavert de eerste artistieke Vlaamse speelfilm: Meeuwen sterven in de haven. Terwijl Michiels zich op zijn schrijverschap ging concentreren en Verhavert met Het afscheid (1966) solo ging, legde Kuypers zich samen met talent Herman Wuyts toe op de kortfilm. De obool, een sterk symbolische en poëtische film, gebaseerd op een droom en met dialogen van dichter-dramaturg Roger Van der Velden, werd een eerste uitstap in de experimentele langspeelfilm. Deze grotendeels in Marokko en aan boord van een koopvaardijschip opgenomen film is een sombere reflectie op thema's die in de films van Kuypers herhaaldelijk terugkomen: de confrontatie met de dood, het zielsconflict, de menselijke eenzaamheid, obsessie, angst en fataliteit. In het tijdloze decor van de Afrikaanse Sahara zien we hoe de schizofrene Arno wordt gekweld door het beeld van een oude in het wit gehulde man die hij in de ruïnes van een paleis ziet ronddwalen. Arno zal pas in de dood verlossing vinden. Kuypers putte zijn inspiratie voor deze intellectuele en metaforische oefening vooral uit de Griekse mythologie. De filmtitel verwijst naar de Oud-Griekse pasmunt die de veerman Charon aan de schimmen van de gestorvenen vroeg in ruil voor de overtocht over de Styx naar het schimmenrijk. Kuypers werkte meer dan drie jaar aan de film. Uiteindelijk zou De obool, op enkele zeldzame uitzonderingen na, onvertoond blijven. Tijdens zijn verblijf in Marokko draaide hij nog een soort vervolg, namelijk de kortfilm Jillali.