De potloodmoorden (1982)

In 1982 stond De potloodmoorden centraal in het debat over het Belgische filmbeleid. Nadat verschillende van zijn projecten door de Selectiecommissie afgewezen waren, ondanks de reputatie die hij als scenarist op korte tijd had opgebouwd, besloot Guy Lee Thys met eigen middelen zijn langspeelfilmdebuut te produceren. Het resultaat werd niet alleen vriendelijk ontvangen door de kritiek, het deed commercieel ook enig stof opwaaien toen een belangrijk filmverdeler/exploitant de film in de grootste Vlaamse steden wekenlang op de affiche hield, wat na het pijnlijke floppen van o.a. Slachtvee, Hellegat en Het einde van de reis zo zijn weerslag had op de vele discussies rond het filmbeleid in ons land dat deze films wél had gesteund. Het vertrekpunt van deze thriller zijn de moorden op een aantal vrouwen bij wie een potlood via de neus in de hersenen gestoten werd. Tijdens de zoektocht naar de dader groeien de van elkaar vervreemde hoofdpersonages (de politie-inspecteur en zijn vrouw) terug naar elkaar toe, waarna deze "whodunit" een verrassende ontknoping krijgt, die langs de klassieke paden van het genre aangebracht wordt. Thys weet het gebrek aan middelen door scenaristische trucs meestal goed te camoufleren en vond een aantal behoorlijke acteurs bereid mee in dit avontuur te stappen. Bedoeling was de medewerkers te laten delen in de opbrengsten, maar ondanks een fikse discussie tussen de maker en de distributeur van de film bleek er bitter weinig te zijn om uit te delen. Het bezorgde Thys een tijdlang de reputatie van "cinéaste maudit".