De roof van Hop-Marianneke (1954)

t Is wreed in de wereld! was nauwelijks ingeblikt of Joris Diels liep al rond op de set van zijn volgende film. Trouw aan de Brabo-politiek zette Diels na zijn eerste, commercieel veilige productie de koers verder naar de betere, beschaafdere Vlaamse film (zijn droom was {Tijl Uilenspiegel} ooit te verfilmen). De roof van Hop-Marianneke, oorspronkelijk opgevat als een korte film, is gebaseerd op een historische gebeurtenis: de roof door studenten van een houten beeldje uit 1648 ("Op-sinjoorke") dat de vete tussen Antwerpen en Mechelen symboliseert. Deze plezierige klucht, in beschaafd en natuurlijk klinkend Nederlands, is een vlotte, satirische reconstructie van die roof en de gevolgen ervan. Via een zevental snedige en in flashbacks gegoten rechtsgetuigenissen wordt de diefstal uit de doeken gedaan. Diels verving Mechelen en Antwerpen door fictieve steden en ruilde de 80cm hoge sculptuur in voor het beeld van een jonge vrouw. De roof van Hop-Marianneke werd door de pers uitgeroepen tot de beste Vlaamse film sinds De Witte (1934). Filmisch had men opmerkelijke vooruitgang geboekt met realistische, nachtelijke scènes, flitsende auto-achtervolgingen en een inventieve dubbelmontage van rollende krantenpersen met de lachende reacties van personaliteiten (Ernest Claes, Rik Coppens). Maar de film, opgenomen in Antwerpen en in de studio te Waterloo in 29 dagen, werd door verdeler New Star Film niet verstandig uitgebracht en het succes bleef uit. Een ontgoochelde Diels stopte met het regisseren van films. In 1975 zou hij nog een rol vertolken in Roland Verhaverts Pallieter.