Hedda Gabler (1978)

Terwijl het merendeel van de Vlaamse cineasten probeerde tegemoet te komen aan de wensen en de smaak van het massapubliek, stelde theaterman Jan Decorte de toeschouwer juist bewust op de proef. Zijn exploratie van de realiteit - die hij begon met Pierre in een stijl verwant aan die van Chantal Akerman, met uiterst lange shots en spaarzame dialogen - zette hij in deze eigenzinnige versie van het klassieke toneelstuk van Henrik Johan Ibsen verder. Dit sterk realistisch drama, door Ibsen geschreven in 1890, was oorspronkelijk gesitueerd in Noorwegen. Decorte bracht het over naar 1950, met als decor een modern Picasso-achtig interieur. Hij ging heel selectief te werk en concentreerde zich op de feministische dimensie van deze klassieker. Het resultaat is een abstracte, afstandelijke registratie van de ontgoocheling, depressie en leegte van een gefrustreerde, naar macht hunkerende en excessieve vrouw die eerst haar minnaar en daarna zichzelf in het verderf stort. Zowel de personages als de camera zijn volledig statisch; de film in zijn geheel evoceert de lethargische stemming van het hoofdpersonage. Terwijl sommige toeschouwers tijdens de eerste vertoning onmiddellijk de zaal uit liepen, ging de verveling voor anderen gepaard met een zekere fascinatie. "Want behalve een heel ruimtelijke participatie", aldus criticus Dirk Lauwaert, "is wat Decorte je laat zien het letterlijke van dramatische mechanismen". Dit statische experiment van Decorte, die later een nieuwe carrière begon als politicus, vond wel een Belgische verdeler maar werd vooral vertoond op festivals, zoals dat van Rotterdam en Los Angeles, waar de film goed werd ontvangen.