Home Sweet Home (1973)
La fête à Jules
Countries
België, France
Languages
FR
Colour Type
Kleur
Gauge
35mm
Silent/Sound
Geluidsfilm
Regisseurs
Cast
- Marcel Josz (Jules)
- Elise Mertens (Anna)
- Ann Petersen (Directrice)
- Jacques Lippe (Chef de police)
- Claude Jade (Infirmière)
- Jacques Perrin (Jacques)
- Jane Meurisse (Flore)
- Marie Louise Amijes
- Dymma Appelmans
- Andrée Garnier
- Josée Gelman
- Clara Gelman
- Henriette Lambeau
- Francis Monnoyer
- Edgar # Willy
- Marcel Ameye
- Phili Dany
- Eva Djakky
- Fifi De Scheemaeker
- Ernest Delamine
- Daniel Dury
- Frank Genoe
- Elie Lison
- Jules-Henri Marchant
- Mieke Peeters
- Germaine Pascal
- Madeleine Stradel
- Violette
- Sylvie
- Anna Wagram
Productie
- Pierre Films (Bruxelles)
- Lamy Films (Bruxelles)
- Reggane Films (Paris)
Landen
België, France
Over deze film
Benoît Lamy benaderde de komedie in de loop van zijn carrière vanuit diverse invalshoeken, al naar gelang zijn inspiratie of de locatie. Home Sweet Home speelt zich af in België en toont de sociale tradities, de gedragingen en het taalgebruik eigen aan dat grondgebied. Het onderwerp is omstreden en weinig besproken: wat voelen ouderen wanneer ze in een rustoord of bejaardentehuis worden geplaatst? Welk lot wacht hen bij de medische en administratieve instellingen? Een tehuis dus, in Brussel, waarvan de huisregels herinneren aan een kazerne en de behandeling van de kostgangers aan een school, want ze krijgen er op hun kop als kinderen. De 70-jarige Jules, vrijpostig en vol energie, laat zich niet in het gelid brengen en sleept in zijn opstand zo'n 20 brutaal gebekte oudere dames mee die op een speelse manier meedoen aan het verzet. Tijdens deze gril, die een avond lang zal duren, breekt een opstand uit die ontaardt in totale rebellie, en ontvluchten de oudjes het tehuis. Brandweer en rijkswacht kunnen niets uitrichten tegen de barricades van de bejaarden en de snode directrice zal vervangen worden door de goede maatschappelijk werker. Tegen de achtergrond van ernstige sociale problemen - natuurlijk die van de oude dag, maar ook van macht, geld en verlangen - geeft Benoît Lamy blijk van een sterk gevoel voor observatie, voor pakkende details en waarachtigheid. Steeds is er een zekere verve, een "sappigheid" die uitgaat van de ijzersterke cast. Met lichaam en woorden dragen alle acteurs ertoe bij dat men gelooft in het verhaal, erin wil geloven, omdat het verontwaardiging en vertedering oproept. Een echte populaire film, die terstond aansloeg.
