Impasse de la Vignette (1990)
One Summer after Another Un été après l'autre
Countries
België, France, Canada
Languages
FR
Colour Type
Kleur
Gauge
35mm
Silent/Sound
Geluidsfilm
Regisseurs
Cast
- Annie Cordy (Mère Fine)
- Paul Crauchet (Pa)
- Olivia Capeta (Anne-Marie)
- Jean-Paul Comart (Francis)
- Françoise Bette (Yvonne)
- Adrienne Bonnet (Lis)
- Monique Spaziani (Catherine)
- Jo Rensonnet (Jo Carabin)
- Suzy Falk (Madame Lisa)
- Jean-Yves Berteloot (Jeff)
- Pieter Riemens (Emile)
- Dominique Baeyens (Louise)
- Yvette Merlin (Marutschka)
- Hadi El Gammal (Le Turc)
- André Baeyens (Rouquin)
- Günther Lesage (Mari de Louise)
- Pierre Laroche (Docteur Van Damme)
- Jean-Paul Dermont (Agent de police)
- Pierrette Laffineuse (Nelly)
- Annick Christiaens (Annick, la voisine)
- Georgia Valmont (Belle Italienne)
- Gaston Carême (Frère Carabin)
- Valentine de Wouters (Lis enfant)
- Fuencisla Carmona (Carmen enfant)
Productie
- Alain Keytsman Production (Paris)
- RTBF (Liège)
- Ciné-Contact (Montréal)
Landen
België, France, Canada
Over deze film
Uit dit langspeelfilmdebuut blijkt duidelijk dat Anne-Marie Etienne een sterk verlangen en een grote drang voelde om haar levensverhaal te vertellen, of liever dat van een grootmoeder die haar jeugd bepaalde. De rol van Fine, die het hele verhaal draagt, wordt vertolkt door Annie Cordy, die acteert en overacteert zoals Fine zelf had geleefd: met excessen, ernst en emotie. Via haar beleven we de kroniek van een arbeidersfamilie en het steegje waar ze woont, tussen 1937 en eind jaren 60. De tijd gaat voorbij, de geschiedenis neemt haar loop met de Spaanse Burgeroorlog en de Tweede Wereldoorlog, maar dat raakt het steegje enkel door de goed- of afkeuring van Fine. Dingen veranderen, maar in deze proletarische microkosmos bepaalt Fine hoe of wanneer. Haar wereld bestaat uit haar vijfde echtgenoot, haar nu volwassen kinderen - verlaten, geliefd en geborgen - de sterfgevallen, de huwelijken, het leven met de dronkaards, de kindmoedertjes, de burenruzies, het onrecht en het leerproces. Anne-Marie Etienne heeft de ambivalentie weten weer te geven van een warmhartige maar onmogelijke vrouw, het "populistische" geluk zoals gefotografeerd door Cartier-Bresson bij de invoering van betaald verlof. De dialogen klinken echt en de sfeer is vaak kostelijk. De regie heeft de verdienste strak en simpel te zijn, als een goedkope kleurenprent of een scheurkalender. Deze benadering van de esthetiek heeft per definitie haar sterke en zwakke kanten. Door de muziek en de emotionaliteit ontaardt de film op het einde in een melodrama, wat tot dan vermeden werd. Een film die oprechtheid tot een doel maakt.
