Istanbul (1985)

Amper 18 maanden na Brussels by Night leverde de tandem Marc Didden-Erwin Provoost met Istanbul opnieuw een verhaal af over de omzwervingen van outsiders, tegen de achtergrond van een misdaad. Willy, een student, kapt met zijn vakantiejob om samen met de duistere doch fascinerende Klamski naar Istanbul te trekken. Op de weg van Oostende naar Aarlen vormen toevallige ontmoetingen (met acteurs uit Brussels by Night in bijrolletjes) de stukjes van een morele en psychologische puzzel. Klamski blijkt een gekwelde, gewelddadige pedofiel te zijn, op zoek naar quasi religieuze boetedoening in een Turkse cel. Willy keert echter met een gewetenloze onschuld de machtsverhoudingen om en verwezenlijkt zo zijn eigen droom van het exotische Istanbul ten koste van Klamski, maar hij erft daarbij wel diens gekwelde verleden. Deze tragisch-absurde road movie verkent de open ruimte en de beklemde psyche, schuld en boete, macht en naïviteit, misdadigheid en "normaliteit". De film is doorspekt met ironische en betekenisvolle vondsten: een wandelaar-voor-het-goede-doel kruist geregeld hun pad, de lichtschuwe Klamski verbergt zich achter zijn Ray Bans en de opbouw bevat drie "Belgische" delen (Vlaanderen, Brussel, Wallonië). De verdeelde critici prezen of verguisden zowel de acteursregie, het gebruik van de landschappen, de bijrollen als de cruciale kidnappingsscène op het einde. Deze tegenstrijdige reacties verraden dat het hier geen gemakkelijk werk betrof: Istanbul is een onderkoelde en uitgebeende film, die moeilijk emoties losweekt maar wel respect afdwingt voor het vakmanschap én het authentieke, persoonlijke filmtalent van de regisseur.