Je, tu, il, elle (1974)

Een film die weinigen gezien hebben, en de maakster doet niets om daar verandering in te brengen. Door de film heen, gemaakt op haar vierentwintigste, schijnt haar autobiografie: de brutale openhartigheid van de "adolescent". Ondanks alle cinematografische distantiëring, het spel tussen waar en vals, de mise-en-scène die de werkelijkheid transformeert en de personen verwisselt voor personages, speelt Chantal toch de rol van Chantal. De verhaalstructuur is duidelijk vervat in de titel. "Je" is een jonge vrouw, opgesloten in een kamer, gefilmd vanuit een tweevoudig proces van uitpuring: de kamer wordt ontdaan van haar meubels, zij van haar kleding. Het tijdsverloop wordt geteld in dagen, vervolgens in een vagere tijdsduur: de tijd die het kost om in eenzaamheid een pak suiker te verslinden. "Tu" is het schrijven, de brieven en teksten die worden geschreven, verscheurd en opnieuw geschreven, terwijl het duister blijft voor wie ze bestemd zijn. Dan komt "il", een vrachtwagenchauffeur die een monoloog voert over zijn omgang met vrouwen, en met zichzelf, over het verlangen en hoe je het kwijtraakt. Tenslotte is er "elle", een vriendin die de kluizenaarster eerst liever niet ziet terugkeren, dan ingaat op haar nooddruft ("J'ai faim, j'ai froid") en uiteindelijk haar bed openslaat. De volgende morgen stapt Chantal, het personage, de deur uit. De dramatische intensiteit ontstaat hier uit de discrepantie tussen het personage en de wereld, wat tot uiting komt in een strenge uitpuring van de parameters van film: de tijd, de ruimte, het wachten op een beweging of actie, de verhouding binnen/buiten, de tekst, de kadrering, de aanwezigheid van de acteur en zijn lichaam.