L' hiver (1971)

De Frans-Tunesische cineast Marcel Hanoun werkte gedurende een 20-tal jaren onvermoeibaar aan zijn oeuvre. Hij was veeleisend, solitair, slechts bekend bij zo'n 100 fans, en zijn bewuste keuze voor het experimentele, zelfs het esoterische, bracht meer dan eens publiek en critici op een dwaalspoor. Een allround auteur die zowel scenario als camerawerk voor zijn rekening nam. Belangrijk thema bij Hanoun is het tonen van de film als een work-in-progress, tijdens de montage zoeken naar vaste vorm, aarzelend tussen dialoog en innerlijke monoloog. Naar het voorbeeld van Straub (zonder zich zoals hij met bewerkingen van klassiekers uit de literatuur tot de intelligentsia te richten), weigerde Hanoun elk compromis tegenover het commerciële filmcircuit. Tussen 1968 en 1972 regisseerde hij vier films, elk genoemd naar een seizoen. In Frankrijk kreeg hij geen subsidies voor het tweede deel en zo kwam hij in Brugge terecht, waar hij aan de opnamen kon beginnen met de steun van het Belgische ministerie van Cultuur. Tegelijk draaide hij een korte toeristisch-poëtische documentaire over deze stad. Precies hierover gaat L'hiver: een regisseur werkt aan een documentaire over Brugge, terwijl hij er eigenlijk van droomt in dat decor een langspeelfilm te draaien met zijn echtgenote-actrice in de hoofdrol. Naast deze film in de film krijgt ook elk personage zijn dubbel: de regisseur wordt verliefd op een vrouw die sterk op de zijne lijkt, terwijl deze laatste zelf een dubbelganger van hem aan de haak slaat. Helaas werd deze film, met in de hoofdrol Hanouns vaste acteur Michael Lonsdale, nauwelijks vertoond buiten het alternatieve festivalcircuit.