La flûte à six schtroumpfs (1975)

Meer dan tien jaar lang presteerden de Belgische studio's Belvision het om op gezette tijden een tekenfilm van lange duur te realiseren en te exporteren naar landen die tot dan toe door Walt Disney gemonopoliseerd werden. Het succes van Raymond Leblanc en zijn ploeg maakte van ons landje het Europese bruggenhoofd van de tekenfilm, van Pinocchio tot Asterix en van Kuifje tot Lucky Luke. Op zoek naar vernieuwing greep men in 1975 naar een nieuwe reeks succesvolle stripverhalen: {De Smurfen}. De Smurfen (vanaf 1958 in het weekblad {Robbedoes}) zijn een leuk volkje van blauwe dwergen, met witte mutsjes en broekjes, woonachtig in paddestoelen onder de wijze leiding van de grote Smurf. Elkeen bezit zijn eigen karakter - van de intellectueel tot de grappenmaker, van de brompot tot de angsthaas. Maar de grote vondst van tekenaar Pierre Culliford - beter bekend onder de naam Peyo - is wel de voertaal: de meeste woorden zijn vervangen door "smurf" en zijn afleidingen (wat stof bleek voor allerlei exegesen van universitaire stripologen over de problematiek van de woordelijke mededeelbaarheid). La flûte à six schtroumpfs herneemt getrouw het album met dezelfde titel. Het magische instrument, dat zijn toehoorders doet dansen tot ze erbij neervallen, is gestolen door de gemene Gargamel, maar twee edelknapen winnen het met de hulp van het Smurfenvolkje terug. Deze leuke parodie op de mensenwereld, met muziek van Michel Legrand, genoot bijval bij het jonge publiek, maar de echte stripliefhebbers knapten af op de "voice artists". En de volwassenen moesten het stellen zonder de ironische knipoogjes van de Asterix- en Lucky Luke-films.