La fugue de Suzanne (1974)

Suzanne leeft samen met Albert; ze verlaat hem. Victor woont samen met Pélagie, die weggaat. Dan is er nog Emile. Deze vijf personages kennen en bezoeken elkaar. De mannen begrijpen niet waar de vrouwen zomaar heen zijn gegaan. Alles komt echter weer bij het oude, er is immers niets gebeurd. We bevinden ons tussen het minimalisme van Samuel Beckett en de reflexhandelingen ("tropismes") van Nathalie Sarraute. Vijf personages dus, op zoek naar zichzelf, in een van de meest representatieve werken voor een bepaalde cinema van de jaren 70. Enkele kamers uitgerust met het meest elementaire meubilair - stoelen, tafels, tapijten, canapés - doen dienst als decor. De personages zwemen naar autisme; de communicatie is ontwricht. Wat ze zeggen, houden ze bewust volstrekt banaal: ze blijven zelf afwezig uit de flarden van het gesprek. Hun ontmoetingen worden geregistreerd in lange statische shots, die een metafysische leegte voelbaar maken. Zo ontstaat een nonsensicale humor, gebaseerd op het ontbreken of weigeren van zingeving. De ontmoetingen over en weer, het gaan en zoeken naar de ander: het leidt tot een spel van verlangen, maar klinisch en schijnbaar harteloos. De personages zijn net pionnen op een dambord, woordvoerders van "het menselijke" dat, tot zijn eenvoudigste vorm gereduceerd, veel gewelddadiger en herkenbaarder lijkt dan alle wervelende actie die we zo vaak te zien krijgen. Zij leven in de innerlijke tijd, waar niemand iets betekent en niemand antwoorden heeft. De introspectie, het personage dat lucht geeft aan zijn ontreddering, het is allemaal nep. Iedereen wacht, eens te meer, op Godot - een magnifieke ervaring.