La nuit rouge (1924)

De brand die de Machelse studio begin 1923 gedeeltelijk verwoestte, legde de productie slechts korte tijd stil: Maurice Gleize zou er hetzelfde jaar twee dramatische films inblikken (La nuit rouge en #La main qui a tué) samen met Maurice De Marsan, een in de vergetelheid geraakte regisseur uit de jaren 20. De vertolking van deze twee films is geheel voor rekening van dezelfde Fransen (behalve de Elsenaar William Elie, te zien in een bijrol als chauffeur in La nuit rouge): Gina Manès, Henri Deneyrieu, Sylviane De Castillo en Hugues Mitchell. Vandaar dat sommige historici beide films beschouwden als één werk met verschillende titels (en dat Raymond Chirat ze klasseerde als stille "Franse films", zonder de studio van De Kempeneer te vermelden). La nuit rouge was de eerste en speelt zich af binnen enkele uren en binnen twee decors: het oude kasteel van de rijke Madame Lesparre (waar het huwelijksfeest van haar dochter Ginette en de knappe Robert gevierd wordt) en de onheilspellende "vervloekte molen". Het jonge koppel trekt op huwelijksreis met een geheimzinnige chauffeur. Te midden van nergens krijgen ze autopech en zoeken ze hun toevlucht in de bewuste molen waar hen de ergste verschrikkingen wachten: van het plafond druipend bloed, een in zeildoek gewikkeld lijk, een ongure doofstomme met een oude vrouw, enz. Na een helse nacht ontdekken ze dat deze mensen slechts ongevaarlijke stropers waren en het lijk een clandestien geschoten ree; kortom, hun kostbaarheden waren nooit echt in gevaar. Deze nep-horrorfilm eindigt met een goedgeluimde ochtendstond, een knipoog naar One Exciting Night van David Wark Griffith, gedraaid in 1922 rond een gelijkaardig thema.