La tragédie de Marchienne (1937)

We volgden Francis Martin tot aan het begin van het tijdperk van de geluidsfilm. In deze periode beperkte hij zich vooral tot het acteren in lange films of kortfilms van Gaston Schoukens, Paul Flon en Isidore Moray. Zijn eerste geluidsfilm - waarin hij ook acteerde - was een fictiefilm ter ere van het eeuwfeest van de Belgische revolutie. Volgens Francis Bolen weigerde de controlecommissie de film een "kinderen toegelaten"-notatie omwille van enkele gewaagde scènes in het scenario (een vrouw laat haar huishouden achter om een bende oproerkraaiers te volgen). Martin zag zich bijgevolg verplicht het fictiegedeelte van zijn film om te vormen tot een culturele documentaire. Maar Martins meest ambitieuze project was het draaien van een remake van zijn stille film La tragédie de Marchienne, hetgeen hij uiteindelijk kon verwezenlijken in de winter van 1937. Alle acteurs - met uitzondering van Francis Martin - bleven opzettelijk anoniem; het waren immers mensen uit de streek waar de tragedie zich had afgespeeld. Vier jaar na de Wapenstilstand was er in de studio van Hippolyte De Kempeneer al een langspeelfilm (La jeune Belgique) gemaakt over de tragedie van een jonge Belgische martelares. De heldin, Yvonne Vieslet, werd op tienjarige leeftijd, voor de ogen van de inwoners van Marchienne, doodgeschoten door een eerloze "mof" omdat ze haar brioche aan een Franse krijgsgevangene wou toestoppen. Haar heldendaad wordt hier aan een groepje kinderen verteld door een oude herder, die het gruwelijke conflict en de lange doodstrijd van Yvonne Vieslet vóór haar laatste communie evoceert. Hoe patriottisch, pathetisch en stichtelijk de film ook was, hij vond toch gretig afname bij een bepaald publiek. Althans tot het uitbreken van de volgende oorlog (die trouwens het definitieve vaarwel van Francis Martin aan de filmwereld zou inluiden, na 20 jaar ambachtelijk filmwerk).