La vie est belle (1987)

Al geruime tijd trachtte Benoît Lamy een Belgisch-Zaïrese coproductie op te starten, gewijd aan de ontdekkingsreiziger Stanley. Officiële subsidies bleven uit, maar toch besloot hij een komedie te draaien in onze ex-kolonie: "de eerste Zaïrese langspeelfilm met enkel en alleen zwarte acteurs; een vruchtbare samenwerking tussen Afrikanen en Europeanen, met in de hoofdrol Papa Wemba, ster van Kinshasa", volgens het perscommuniqué. Bijgestaan door Mweze D. Ngangura, een van zijn oud-leerlingen van het IAD, stortte Lamy zich in het avontuur, met een scenario over een arme boer die werk zoekt in de grote stad, verliefd wordt op een plaatselijke schone en zich ontpopt als volkszanger. Zijn pad kruist dat van het gewone volk van Kinshasa, met zijn venters, zijn tovenaars en gedrapeerde matrones, zijn onvermoeibare muzikanten en ongeëvenaarde plantrekkers. Onze held weet zich te redden uit zelfs het ergste wespennest en verovert uiteindelijk het hart van zijn wulpse teerbeminde, terwijl zijn dolle deuntjes de ether veroveren. La vie est belle doet zijn titel alle eer aan: het is een oppeppende film, een vrolijk fabeltje waarin we de warme kijk van de maker van Home Sweet Home herkennen. Zijn scherpzinnige observatie blijft gespeend van paternalisme of demagogie. De acteurs zijn aandoenlijk ondanks hun onhandigheid, menselijk ondanks hun amateurisme. Men had deze tijdloze komedie kunnen verwijten dat ze de gevolgen van vele jaren dictatoriaal bewind verdoezelde. Lamy besefte dit, maar hij lijkt te suggereren dat de vitaliteit en de energie van dit volk hun grootste troeven vormen om heelhuids door de storm van de geschiedenis te komen.