Le cantique des pierres (1990)

Dit is de meest originele en vernieuwende film van Michel Khleifi, Palestijn in Brussel en Belg in Nazareth, waarmee hij wilde getuigen over de Intifada, het extreme geweld van het leven en de dood van alledag in de bezette gebieden: de opstand van een vader die zijn zoons voor zijn ogen heeft zien vermoorden door het Israëlische leger, de kreten van een vrouw wier huis willekeurig werd vernield, het gebroken leven van een oude vrouw die alles heeft verloren en leeft in onmetelijk verdriet over haar geplunderde gronden en verwoeste olijfgaarden, de voortdurende intimidatie van en agressie tegen de bevolking, de ziekenhuizen vol gewonden... Deze onduldbare werkelijkheid werd niet vastgelegd in de vluchtige beelden van een tv-reportage. De film laat ons de tijd om te begrijpen, mee te voelen. In deze onmenselijke werkelijkheid komen de mensen juist op de voorgrond, echte mensen, met hun tranen en woorden. Dit is het land der stenen. Maar daartegenover staat het "hooglied", het liefdesverhaal dat in een betoverend weerzien een Galilese en een Transjordaan samenbrengt, die waren gescheiden door de gevangenis en de verbanning. Het liefdespaar, verwant in geest met het Hiroshima mon amour-koppel, draagt de herinnering en de betekenis uit van dit opgeofferde heden. Hun amoureuze gesprekken zijn verbonden met de geschiedenis in een onafgebroken verweving van heden en verleden. Hun dialoog heeft de poëtische intensiteit van het Hooglied, het Lied der Liederen, en geeft de film zijn betekenis: liefde tegenover haat stellen.