Le fils d'Amr est mort! (1975)

Deze eerste langspeelfilm van Jean-Jacques Andrien, een der belangrijkste cineasten van zijn generatie, kondigt reeds de vorm en strekking van zijn latere werk aan. Centraal staan de verbanning en het anderszijn, het verlangen naar contact en het gebrek aan begrip, de gebondenheid aan een bepaalde plaats, een documentaire benadering van fictie. Op het vlak van de cinematografische expressie ontwikkelt Andrien een modernistische stijl waarin het personage voorrang heeft op de actie, het gesuggereerde op het expliciete. De langzame panorama's en het uithollen van de klassieke vertelling brengen de kijker oog in oog met zijn verbeelding. Een man van wie we verder niets afweten (de obscure Pierre Clémenti), woont met vrouw en kind in Brussel. Hij is zakkenroller en heeft een medeplichtige, een Maghrebijn, die hij dood aantreft in een autobus in het bos, zonder te weten wie hij werkelijk was of waarom hij stierf. Met de identiteitspapieren van de overledene op zak trekt de man naar het zuiden van Tunesië. Hij behoudt zijn stilzwijgen en komt ook niets te weten. Achtereenvolgens zijn we getuige van twee werelden, hier en ginds, getypeerd door codes en gebaren. Een onzekere doch interessante film op de grens van de fictie: een fictie die slechts in vage lijnen wordt geschetst, als flarden van een onopgehelderd verhaal. De film onthult een cineast die sterk gericht is op het beeld. Tegenover de onmogelijkheid om te vertellen stelt hij de suggestie en de achterliggende waarheid. De personages ontsnappen aan hun verhaal om het te dromen; handeling maakt plaats voor meditatie.