Le juif polonais (1925)

Na David te hebben afgewerkt in de studio te Machelen bracht Harry Southwell dezelfde technische ploeg samen (o.a. cameraman Henri Barreyre en decorontwerper Armand Lund) om een ander scenario te verfilmen, ditmaal geïnspireerd op een klassieker uit het Franse volkstheater. Als acteurs zocht hij Belgische theatervedetten als Berthe Charmal en Fernand Crommelynck I aan, alsook een jonge beginnelinge, een zekere Micky Damrémont, vijf jaar later de ster van Un clown dans la rue. Zelf nam Southwell de hoofdrol voor zijn rekening, die van Mathias de herbergier. De buitenopnamen werden gedraaid in de Elzas alwaar de roman van Erckmann en Chatrian (gepubliceerd in 1869) gesitueerd is. Mathias heeft de dood van een Poolse jood op zijn geweten, die hij vijftien jaar eerder beroofde en ombracht. Op de trouwdag van zijn dochter krijgt Mathias een vreselijke nachtmerrie: hij wordt gearresteerd en voor het Assisenhof gebracht, waar men hem onder hypnose zijn misdaad doet bekennen. Deze droom boezemt hem zoveel angst in dat hij eraan bezwijkt, terwijl zijn argeloze dochter geen flauw vermoeden heeft van de herkomst van het familiefortuin. De film werd enthousiast onthaald door het grote publiek dat onder de indruk was van de visuele impact van de hallucinatiescènes. Le juif polonais was de laatste film opgenomen in de studio's van Belga Films, wat meteen het einde betekende van een hoofdstuk in de geschiedenis van de Belgische film. Op 27 augustus 1926 verscheen in de pers een klein berichtje dat het definitieve einde aankondigde van het "belgische Hollywood". Het imperium dat Hippolyte De Kempeneer ooit had opgebouwd, werd nu een "mechanische zagerij".