Le lit (1982)

Marion Hänsel genoot een opleiding als actrice. Ze begon als regisseuse met een kortfilm, Equilibre. Haar eerste langspeelfilm, Le lit, was gebaseerd op een opmerkelijke roman van Dominique Rollin: allerminst een gemakkelijk onderwerp met een happy end. Haar film is het verhaal van een doodsstrijd. Twee vrouwen wachten eindeloos op de dood van de man van wie ze houden of gehouden hebben. Op de boot waar deze beeldhouwer - een natuurkracht die zich verzet tegen het lijden en het heengaan (Heinz Bennent) - woont en werkt, zal zich tussen de drie personages een tragisch proces afspelen, achter gesloten deuren. Zij weten het, hij weigert het toe te geven. Zo spelen ze een spel van verzwijgen, leugens om bestwil en misleiding. Steeds horen we de reutelende ademhaling, de zucht des doods die de hele geluidsband lijkt te beheersen en een spanning opwekt tussen het verlangen naar verlossing en de angst voor het onherroepelijke. Maar de film bevat geen zweem van morbiditeit: integendeel, het is een film over de liefde en het leven. Buiten is het winter, een blauwwit Vlaanderen onder de sneeuw; binnen wordt het tergende verloop van de tijd afgewisseld met flashbacks, herinneringen aan sensualiteit, verleiding, geluk. De bescheiden regie cijfert zichzelf weg en doet zo des te meer recht aan de intensiteit van het onderwerp, dat Hänsel tegelijk ingetogen en krachtig benadert. Een mooie intrede in de wereld van de film, die meteen de gevoeligheid van de cineaste naar voren bracht en haar flair voor een terughoudende benadering van "harde" onderwerpen.