Le Nosferat ou les eaux glacées du calcul égoïste (1974)

Na zijn studies aan het INSAS wijdde de Brusselaar Maurice Rabinowicz, geboren in 1947, zich aan theaterregie (o.a. {Kaddish} van Allen Ginsberg), culturele radioprogramma's en kortfilms. In 1972 bracht hij op het Festival van Avignon {F.B. Kafka} en, een jaar later, {Le Nosferat}, twee stukken die hij samen met Yvette Michelems schreef. Het laatste is gebaseerd op de wandaden van Jack the Ripper en werd door het kleine gezelschap van de Groupe de Chambre, aangespoord door de twee auteurs, overgeheveld naar het witte doek. De opnamen (met een minimaal budget en zonder officiële steun) gebeurden in mei 1974 in een oud huis te Elsene dat ingericht werd als studio. Het resultaat is een bijtende, gifspuiende, politieke film, een aanslag op de weldenkende maatschappij in een voor België ongewone stijl tussen een Brechtiaanse parabel-in-strofen en een pervers expressionisme. De duistere held uit Le Nosferat is een jonge, gefrustreerde en gesloten bourgeois die op sadistische wijze hoertjes vermoordt. Zijn puriteinse en conservatieve familie verleent morele steun aan deze wreker der goede zeden en bewaarder van de Orde. Fascistische morbiditeit, hypocriete toespraken en een ziekelijke kijk op seksualiteit vormen de achtergrond. Dit alles wordt gefilmd in een afstandelijk, theatraal, verstoord realisme: hiëratisch en grotesk, met lange vertraagde bewegingen en "songs" en citaten uit brieven van "Jack the Ripper". Nosferat laat een boer wanneer hij koningin Victoria kruist, visuele metaforen evoceren de frustraties en ranzige riten van de familie, er wordt gegoocheld met tijd en ruimte. Een obscure en onrustbarende film, die niets aan slagkracht heeft ingeboet.