Le revolver aux cheveux rouges (1973-1974)

De Brusselaar Frédéric Geilfus werkte als chef-cameraman aan talrijke documentaires (zelf regisseerde hij er zeven, tussen 1958 en 1966) en langspeelfilms (van o.a. Degelin, Deroisy en Laroche). Op 56-jarige leeftijd zou hij zich met zijn vrouw wagen aan de verfilming van {Manalive}, een roman van G.K. Chesterton. Dit werk uit 1912 was een van die typische detectivefabels - paradoxaal en feeëriek - die alleen Chesterton kon bedenken. In een vervallen kasteel, omgebouwd tot een kliniek voor onaangepasten, neemt een geheimzinnige bezoeker ongegeneerd zijn intrek. Zijn aanwezigheid beïnvloedt de overige gasten (bijna allen in een existentiële crisis) en hij sleurt hen mee in vreemde en absurde spelletjes. Iedereen voelt zich beter door de tussenkomst van deze magiër, behalve de bevoegde arts, die ongevoelig blijkt voor de charme van de man en in hem zelfs een moordenaar ziet. Wie zal het halen, de neuroloog of het elfenkind, het realisme of de fantasie? Duidelijk geen banaal verhaal en het thema van Chesterton wordt ook ietwat verlegd. De Victoriaanse context van het boek wordt hier modern aangekleed, in een sfeer die herinneringen oproept aan de surrealisten (de titel is een knipoog naar André Breton), met onderhuidse verwijzingen (de Magritte-achtige bolhoed van de psychiater) en met als inleiding een animatiesequentie van de hand van Gérald Frydman. Kortom, een bewust lichtzinnig en ontspannend werk, onmogelijk te classificeren of te begrijpen, dat de toeschouwer volgens zijn eigen logica en wensdromen moet interpreteren. Het publiek bleek echter niet zo tuk op dit spelletje en het duo Geilfus viel niets dan onverschilligheid te beurt, zelfs na een tweede montage.