Les lèvres rouges (1971)

Elisabeth Bathory, de "bloedige gravin", bekleedt in de rijke traditie van het vampirisme een ereplaats. Deze Hongaarse bloedzuigster was verantwoordelijk voor de dood van meer dan 600 jonge meisjes wier bloed ze gebruikte om haar eigen schoonheid te vrijwaren. Door een vonnis werd ze in 1610 veroordeeld en levend ingemetseld in haar kasteel in de Karpaten, dat sindsdien voor menig auteur het ideale decor biedt voor fantastische verhalen rond dit prototype van de vrouwelijke vampier. Harry Kümel voelde weinig voor dit uitgemolken cliché en bouwde een verhaal op rond een afstammelinge van de gravin, dat zich afspeelt in een oud en luxueus hotel uit de belle époque, gelegen aan de Oostendse kust. Een geraffineerde en storende Delphine Seyrig met een verfijnde Sternberg-elegantie incarneert schitterend dit barokke en fascinerende personage dat de huwelijksreis van een jong koppel gaat verstoren en hen meesleurt in een lesbisch-morbiede wereld. Zwak punt van de film is de fletse vertolking van het koppel door twee Amerikaanse acteurs (hun schabouwelijk gedubde stemmen staken bovendien schril af tegen het muzikale stemgeluid van Delphine Seyrig). Maar Harry Kümel heeft meesterlijk gebruik gemaakt van het decor van de Oostendse thermen en van de betovering van zijn diva. Hij wist een fluwelen sfeer te scheppen waarin momenten van bloed en geweld een soort poëtische horror worden, die bovendien beter werkt dan de gotische uitlatingen van het genre. "Dit is Dracula in Marienbad", zoals een filmblad titelde. De film had een ongekend succes zowel in Parijs als in de Angelsaksische landen en bracht Kümel ertoe een ander fantastisch werk te draaien: Malpertuis.