Les noces barbares (1987)

Na Le lit en Dust wou Marion Hänsel eens een onderwerp behandelen dat zich niet afspeelde binnen vier muren en een financieel meer ambitieus project realiseren. Ze vroeg Yann Queffélec (Prix Goncourt '85) een bewerking te maken van diens roman {Les noces barbares}, een hard, gewelddadig en overweldigend boek. Het verhaal gaat over Nicole, een vrouw die in zichzelf teruggetrokken leeft sinds een afschuwelijke verkrachting haar haar jeugd en haar vermogen om lief te hebben ontnam. Maar het is vooral het verhaal van haar zoon Ludo, geboren uit deze tragische ontmoeting. Hij is het kind van de schaamte en de haat. Een martelaarskind, teruggetrokken, gepest, verstoken van liefde, afgesnauwd. Hij ontwikkelt een neurotische persoonlijkheid en tracht een dialoog aan te gaan over liefde en erkenning, maar zijn moeder ontwijkt hem. De dood - de moord - maakt een eind aan deze onmogelijke ontmoeting. Dit verhaal, met al zijn verwikkelingen, is moeilijk weer te geven. Hoe toon je een vrouw die "vermoord" is door een verkrachting en vervolgens de plaats van haar verkrachters inneemt om zelf een onschuldig wezen te vermoorden? Hoe toon je het non-leven van een verstoten kind? Hoe toon je het geweld van de psychiatrie, waarin normalen abnormalen geweld aandoen door ze te raken in het diepste van hun lijden en hun zwakte? Hänsel kiest voor de illustratie, het "zichtbare" van zulke situaties. Daartegenover zou men de voorkeur kunnen geven aan de aanpak van Robert Bresson in Mouchette. Uiteindelijk gaat het echter om twee verschillende visies op film.