Les rendez-vous d'Anna (1978)

Anna is het "romaneske" alter ego van Chantal Akerman en is net als zij cineaste. Ze beweegt zich tussen Parijs, Brussel en Duitsland om haar films te tonen. Maar de omzetting van persoon in personage brengt een fragmentatie met zich, schept een afstand. Anna draagt een reeks vragen uit die de regisseuse zich toen stelde: "Wat is het Duitsland van na het nazisme, waar gaat het met de wereld heen, wat is beminnen en bemind worden?" Maar in wezen behoort Anna alleen aan zichzelf toe. Zoals de engel in Teorema trekt ze ernstig en luisterend rond. Omdat alle mensen die ze ontmoet aan de rand van iets staan, zorgt ze dat dat iets wordt uitgesproken. Ze ontmoet een Duitse leraar die gebukt gaat onder het gewicht van de Geschiedenis, een vriendin, een onbekende in de trein, haar moeder en haar Parijse minnaar. Ieder monologiseert om de eenzaamheid te doorbreken, al is het maar voor enkele ogenblikken. Maar de wereld sluit zich rond de gemiste ontmoetingen, de stemmen op het antwoordapparaat in de onpersoonlijke kamer van de zwerfster. Dit is de eigen Akerman-stijl van toen, de frontaliteit, de langzame travellings, de afstand die bewaard wordt tegenover de personages, een afstand die de emotie niet doet vervagen maar kanaliseert, die Anna en de anderen hun vrijheid laat. Ze worden niet opgebruikt; het verhaal kan niet zonder hen, maar zij behouden iets dat altijd buiten beeld blijft. In deze afstandelijkheid ligt de ernstige gratie van de film. En dan mogen we niet voorbijgaan aan de mooie, simpele tekst, vloeiend en zonder pathos, die voor de ficties van Akerman steeds bepalender zal worden.