Les tueurs fous (1972)

Deze eerste (officiële) langspeelfilm van Boris Szulzinger, beter bekend onder de Engelse titel Lonely Killers, is gebaseerd op een gruwelijk fait divers uit de zomer van 1971: in de Franse Yvelines hielden twee ploerten zich tien dagen lang onledig met het koelbloedig neerschieten van toevallige voorbijgangers, gewoon voor hun eigen ziekelijke plezier. Enkele dagen voor het uitbrengen van de film werd een van de daders door de zoon van een slachtoffer tijdens een reconstructie doodgestoken, hetgeen onverwachte publiciteit opleverde voor de film, die in België en Frankrijk goed onthaald werd en zelfs een Oscarnominatie kreeg in de categorie "beste buitenlandse film". De stijl van de regisseur was hier zeker niet vreemd aan. Het verhaal werd naar Brussel verplaatst, met als finale een achtervolging in het Zoniënwoud. Daarbij lag het echter nooit in Szulzingers bedoeling een aanklacht tegen de vermeende delinquentie of maatschappelijke onaangepastheid van de jeugd te formuleren. Op een ijzig nuchtere manier beperkt hij zich tot een portret van twee amorele mensen (volgens Franse psychiaters nochtans volkomen toerekeningsvatbaar) die met volle teugen genieten van zinloos geweld. Sommige critici verweten de film zijn wreedheid en soms ondraaglijke brutaliteit: het schouwspel van deze twee psychopaten die zonder reden of wroeging hun bloederige spoor trekken, had inderdaad iets misselijkmakends indien men er enkel een gevaarlijke vorm van verlustiging in zag. Een verwijt dat een jaar voordien nog werd gemaakt voor A Clockwork Orange of, 20 jaar later, voor de films van Quentin Tarantino en de trend van de "serial killer movies".