Malpertuis (1971)

Vóór de film was er de fantastische roman van Jean Ray, over een behekste woning (Malpertuis) waar de oude Cassavius de gevallen Griekse goden in hun menselijke omhulsels gevangen houdt. Zijn droom is deze mythologische wezens uit te huwelijken aan zijn bloedverwanten om zo een ras van halfgoden te creëren. Stof voor een bewogen intrige: de neef van Cassavius wordt verliefd op een Gorgo met verstenende ogen, in een dreigend labyrint van gangen, dubbele kamers en duizelingwekkende trappen. De beperkingen van de Belgische cinema indachtig, zocht Harry Kümel samen met zijn producenten internationaal talent aan: Gerry Fisher (de cameraman van Joseph Losey) en Ken O'Gorman (de ontwerper van de maskers voor The Planet of the Apes). Hij wist zelfs Orson Welles te strikken die voor drie dagen overkwam om in de huid van Cassavius te kruipen, een duister wegkwijnend personage, maar essentieel als stuwkracht van het verhaal. Ook een andere internationale vedette - de Engelse Susan Hampshire, hier in een driedubbele rol als godin - belandde met haar fascinerende schoonheid te midden van de duivelse fauna die in Malpertuis rondwaart. Kümel maakte twee versies, een Engelse (om België te vertegenwoordigen in Cannes) die identiek is aan de Franse (nagesynchroniseerde) versie en een Vlaamse (ook volledig nagesynchroniseerd). Na het debacle te Cannes deed Kümel afstand van de montage van de Engelse kopie, en dus werd in België alleen de totaal verschillende Vlaamse versie vertoond: dezelfde beelden, maar in een veel waanzinniger barokke montage verwerkt tot een expressionistisch delirium (met een finale, die bij Jean Ray ontbreekt, waarin - analoog met Caligari - het hele verhaal wordt toegeschreven aan een geflipte elektronicus).