Maudite soit la guerre (1914)

Maudite soit la guerre is ongetwijfeld hét hoogtepunt in Machins carrière en in alle opzichten een meesterwerk: het verhaal is sterk, de stijl is bestudeerd en bij wijlen intimistisch, de kleuren aandoenlijk, de boodschap uitdrukkelijk aanwezig. Dit oorlogsdrama doet het relaas van Lidia Modzel, zus van Sigismond en verloofd met Adolphe Hardeff, diens vriend uit een naburig land. Beide mannen doen hun legerdienst, tot de oorlog uitbreekt en ze officieel vijanden worden. Beiden sneuvelen. Wanneer Luitenant Maxim hun overlijden komt melden, is Lidia gebroken door het dubbele verlies. Maar Maxim vangt haar op en weet haar liefde voor zich te winnen. Ze ontdekt echter dat haar broer en haar verloofde elkaar in een hevige strijd hebben gedood. Lidia raakt buiten haar zinnen en vindt enkel nog troost in het klooster. Deze film is een onmiskenbare aanklacht tegen het wapengeweld, en het lijkt wel of pacifist Machin de Grote Oorlog voelde aankomen: Maudite soit la guerre kwam uit in juni 1914, amper twee maanden voor W.O.I losbarstte. Terwijl de film wereldwijd werd verdeeld, moest Machin naar Frankrijk terugkeren om te dienen in het leger. Samen met collega's van andere productiemaatschappijen kon hij de hele oorlog lang zijn beroep blijven uitoefenen door het draaien van actualiteitsbeelden. Na de oorlog vestigde hij zich opnieuw in Nice, waar hij nog een 14-tal films draaide, die echter nooit meer het niveau van zijn Nederlandse en Belgische producties haalden. Alfred Machin stierf op 54-jarige leeftijd, in 1929. Hij liet een erfenis van zo'n 150 films na en heeft bovenal een stevige basis gelegd voor de latere bloei van de Europese filmcultuur.