Meeuwen sterven in de haven (1955)

Het triumviraat Kuypers (amateurcineast), Verhavert (filmcriticus) en Michiels (schrijver) zorgde met Meeuwen sterven in de haven voor een plotse artistieke doorbraak. Met dit noodlotsdrama werd de esthetiek in de Vlaamse film geïntroduceerd. Voor het eerst is er sprake van een ernstige, volwassen filmvorm. Deze pessimistische grootstadskreet, muzikaal ondersteund door de score van Jack Sels en Max Damasse, tekent in sterk expressionistisch belichte zwart-witbeelden de dooltocht van een getormenteerde man (Julien Schoenaerts) in de kosmopolitische havenstad Antwerpen. Alleen bij een weeskind en twee gedesillusioneerde vrouwen kan hij rekenen op begrip. Ondanks de te literaire dialogen en het wankele scenario, schatplichtig aan het poëtisch realisme van de vooroorlogse Franse cinema, straalt dit samenspel van broeierig drama en thriller een eigen expressieve kracht uit. Het intelligente gebruik van symbolen komt tot uiting in de beelden van de desolate industrieterreinen, verlaten dokken, groezelige arme buurten en onpersoonlijke, grote, moderne gebouwen. Meeuwen sterven in de haven, met verwijzingen naar klassiekers als The Third Man, Jeux interdits en On the Waterfront, werd geproduceerd door Metropool Films, met Bruno De Winter, stichter-hoofdredacteur van het satirische weekblad {'t Pallieterke}, als drijvende kracht. De opnamen (zes weken) startten begin mei 1955 met als streefdoel het Festival van Venetië. Uiteindelijk werd de film, een succes bij pers en publiek, geselecteerd voor Cannes 1956.