Meurtres à domicile (1982)

Marc Lobet was regisseur van een indrukwekkende reeks reclamespots en televisiereportages voor hij zijn eerste langspeelfilm maakte, de jeugdfilm Boskaatje. Een volgend werk, Meurtres à domicile, is een anderhalf uur eerlijke ontspanning, een lichtjes fantastisch politieverhaal naar een roman van Thomas Owen. Een louche antiquair is eigenaar van een groot en imposant herenhuis, waarvan hij de ruimten als afzonderlijke appartementen verhuurt. Alle bewoners zijn rare vogels: een lijkenwasser, een zieneres met gevoel voor tovenarij, een pornografisch beeldhouwer, een koloniaal met een passie voor ornithologie, een mislukt acteur en een oude heer die er mysterieuze activiteiten op nahoudt. De intrige kan beginnen: één dode, twee doden, drie doden... Gelukkig bevindt zich onder de huurders ook een vrouwelijke politie-inspecteur, vertolkt door een in topvorm verkerende Anny Duperey. Zij leidt het onderzoek op dynamische wijze. Zoals in elke klassieke politiethriller heeft iedere verdachte zowel een alibi als een motief. En natuurlijk onthult de fantastische en ongrijpbare finale van Thomas Owens verhaal de minst waarschijnlijke kandidaat als de dader. Detectiveromans hebben altijd wel iets artificieels, maar hier wordt de intrige stevig bij de horens gevat door rasacteurs die hun personages heel pittoresk neerzetten; ook de bevreemdende en beklemmende sfeer van het mysterieuze huis, ontworpen door decorateur Luc Monheim (overigens zelf cineast en beeldhouwer), draagt zijn steentje bij. De dialogen zijn vinnig en rijk aan humor. Een kassucces uit de jaren 80.