Mirliton (1977)

Ondanks zijn door de pers gehekelde langspeelfilmdebuut Ontbijt voor twee en enkele onopgemerkte kortfilms (waaronder het ecologisch-futuristische Anno 2033) zette Rob Van Eyck zijn vermeende roeping van filmregisseur verder met het toch gunstig onthaalde psychodrama Mirliton. Deze film zonder dialogen, naar de romans {Mirliton} en {Bladschaduwen} van Leo Pleysier, is opgebouwd als een losse aaneenschakeling van fragmenten en impressies. Een declamerende voice-off verraadt de literaire achtergrond van de film. Het verhaal gaat over een man die volledig ten onder gaat aan de dood van zijn vrouw en als schizofreen in de handen van een mysterieuze psychiater terechtkomt. De film tracht zijn complexe gedachten, doordrongen van jeugdherinneringen, in de vorm van flashbacks uit te drukken. De doodsobsessie van de getormenteerde man wordt onder meer via metaforen gevisualiseerd. Opmerkelijk is de lange slotsequentie, een scène die met twee verborgen camera's werd opgenomen en die protagonist Jacques Verbist volgt op de Brusselse Louizalaan, waar hij door een hartaanval geveld wordt. Een mooi stukje reality-beeldwerk dat de film een extra cachet gaf. Mirliton, dat als ondertitel kreeg "De laatste vrije film in België", werd volledig in eigen beheer opgenomen te Zichem, tijdens een negental weekends in de zomer van 1977. Het budget bedroeg 600.000 BF. De Selectiecommissie weigerde na visie een postproductiepremie toe te kennen. Het collectief Fugitive nam deze 16mm-film op in zijn distributiecatalogus.