Palaver (1969)

Pas negen jaar na de onafhankelijkheid van Belgisch Kongo was Emile Degelin de eerste om in een langspeelfilm stil te staan bij het voor die tijd hachelijke thema van het rassenvraagstuk en de cultuurverschillen tussen blank en zwart. Palaver is een vindingrijk, bij momenten absurd-irreëel en poëtisch experiment waarin Degelin onze blanke samenleving probeert te bekijken door de bril van enkele Afrikanen. Het etnografische, op Jean Rouch geïnspireerde essay gaat uit van een lange conversatie - een palaver - tussen drie Zaïrese studenten die een weekendtrip ondernemen naar Brugge en vandaar verder trekken naar de kust. Het zien van een zwarte man die in het gezelschap van een blanke vrouw een sportwagen bestuurt, geeft hen aanleiding tot allerlei beschouwingen over onze morele waarden, onze gewoonten en onze folklore. Juist in die scherpe observatie van onze westerse zeden en vooroordelen schuilt de kracht van deze sociale satire, die vaak hekelend uithaalt naar de Kerk. Emile Degelin, die ook kunstschilder was, structureerde zijn van surrealisme doortrokken film in een reeks taferelen. Zowel de montage als de dialogen, de muziek en de symbolische mengeling van poly- en monochromie werken fragmenterend: een bewuste stijlkeuze, want nauw verwant met het weinig rechtlijnige verloop van het "gepalaver". De film, die bijna geheel in het Swahili werd opgenomen, kwam eind 1969 kortstondig in Leuven en Luik uit en was in Brussel pas te zien in oktober 1970. Palaver werd geselecteerd voor de Quinzaine des Réalisateurs op het Filmfestival van Cannes.